Heilige Pharaïldis van Gent, België en van Bruay-sur-l’Escaut, Frankrijk (+740) – 4 januari

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

5877523361034486531-account_id=69.jpg

Heilige Pharaïldis van Gent, België

en van Bruay-sur-l’Escaut, Frankrijk (+740)

4 januari

Heilige Pharaïldis werd door haar vader uitgehuwelijkt aan ene Guido, een wreed en jaloers man. Veerle zweerde echter bij haar maagdelijkheid en had zich aan God toevertrouwd waarbij zij elke nacht in de kerk bidden ging. Ondanks Guido’s vele woedeuitbarstingen bleef ze wel zorg dragen voor hem. Bij zijn dood was ze nog steeds maagd vasthoudend aan haar verheerlijking in God.

Heilige Pharaïldis was een groot dierenliefhebster en schonk er dan ook de nodige aandacht aan. Toen zij op een morgen de resten terugvond van een gans die zij reeds een hele poos voederde was haar verdriet groot. Zij raapte de pluimen op en de botjes, opende haar beide handen en de gans kwam weer tot leven. Pharaïldis zie je dan ook dikwijls afgebeeld met een gans.

Bron:

Wikipedia

 Heilige Alberik I van Utrecht, Nederland (+784)

http://heavenonearthorthodoxy.blogspot.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

 Heilige Alberik I van Utrecht, Nederland (+784)

21 augustus, 14 november,

27 november & 29 november

Heilige Alberik I van Utrecht, Nederland, was bisschop van Utrecht van ca. 776 tot 784. Hij werd heilig verklaard; zijn feestdag is 14 november.

Alberik was aanvankelijk waarschijnlijk verbonden aan het Karolingische hof. Uit een gedicht van Alcuinus kan in elk geval worden afgeleid dat hij goede contacten onderhield met het hof. Na de dood van zijn oom, abt Gregorius van Utrecht, volgde hij deze op als hoofd van het kathedrale klooster in Utrecht en bestuurder van het bisdom. Hij vergezelde Karel de Grote in 776 naar Rome en vermoedelijk in 777 werd hij in Keulen tot bisschop gewijd. Met zijn benoeming begint het bisdom Utrecht als een vaste zetel met een gevestigde organisatie. Hij werd volgens de overlevering in de abdij van Susteren begraven.

Zijn gedenkdag is op 27 of 29 november.

Bron: Wikipedia

Heilige Johannes Damaskenos (+749) – 4 december

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Heilige Johannes Damaskenus (+749)

4 december

Bron:

http://www.orthodoxasten.nl

http://www.orthodoxasten.nl/heiligen/heiligen1204.htm

ORTHODOX ASTEN

De heilige God-dragende vader Johannes Damaskenos (Mansoer) was de zoon van een voornaam functionaris, verantwoordelijk voor de onderworpen christenvolkeren, aan het hof van kalief Aboe Achmed te Damaskos. Zijn opvoeding, met die van zijn adoptiefbroer Kosmas, lag in handen van de even vrome als geleerde Kosmas, een Italiaanse monnik. door zijn vader uit Arabische gevangenschap vrijgekocht‚ en die later bisschop van Majuma werd. Na de dood van zijn vader volgde Johannes hem op in zijn ambt. Toen in het byzantijnse rijk opnieuw de iconenstrijd was uitgebroken, schreef Johannes een theologisch sterk gefundeerde verdediging van de verering der iconen.

Om hem buiten gevecht te stellen deed keizer Leo de lsauriër aan de kalief een vervalste brief van Johannes in handen spelen, waaruit zou blijken dat Johannes Damascus in de handen der Grieken wilde overleveren. De kalief kon aan de ene kant niet geloven dat zijn vertrouweling zulk een hoogverraad zou plegen (dan had hij hem eenvoudig weggevaagd)‚ maar bleef er toch niet geheel door onberoerd. Het resultaat was dat hij Johannes de rechterhand die deze brief geschreven had, deed afhakken.

Johannes bleef de hele nacht bidden voor de icoon van de heilige Moeder Gods, terwijl hij de afgehouwen hand tegen de armstomp gedrukt hield, en smeekte haar het hem mogelijk te maken de lof te schrijven van haar en van haar Zoon. Afgemat door pijn sliep hij in en hij zag in een droom de Moeder Gods die hem beloofde dat zijn hand genezen was. Bij het ontwaken bleek de hand vastgegroeid; slechts een ringvormig litteken verried wat er was gebeurd. Als dank voor zijn genezing liet hij een zilveren hand aanbrengen op de icoon. Deze wordt nog op de Athos bewaard als de ‘Driehandige Moeder Gods’.

Johannes trad toen in het klooster van Sabbas de Gewijde, in de woestijn van Palestina. Daar schreef hij zijn theologische werken, een systematische uiteenzetting van het orthodox geloof. Maar hij was tevens een groot dichter en hij schreef een groot deel van de nog steeds gebruikte liturgische gezangen: de Zondags-Oktoïch, de jubelende Opstandingscanon en diensten voor veel andere feesten, en de diep doorvoelde zangen van de Dodendienst. Hij is gestorven in 777, in de ouderdom van 104 jaar. (Ook wordt wel aangegeven dat Johannes leefde van 675-749.)